Ledenwerving, een doorlopende taak.

Een van de taken die ik op me heb genomen als voorzitter van de fanfare én als voorzitter van de jeugdcommissie, is het werven van nieuwe leden. Al 3 jaar zijn we met een aantal vrijwilligers actief op scholen in Noordwijk om daar bekendheid te geven aan de fanfare in het algemeen en de instrumenten in het bijzonder. Met workshops en het aanbieden van gratis lessen is dit project zeker wel succesvol te noemen. In 3 jaar tijd is ons leerlingenaantal gestegen van 1 naar 14. Een prestatie waar ik best trots op ben!


Ook komend schooljaar gaan we weer een school bezoeken en ik kijk er weer naar uit. Dit jaar doen we het anders, we geven álle kinderen van 1 klas les op school. Ik ben heel benieuwd wat het gaat worden, hoe het uitpakt en of en hoeveel leden we volgend jaar weer mogen verwelkomen. De school is enorm enthousiast, ik ook, dus aan het enthousiasme zal het in ieder geval niet liggen. In september gaan we starten en ik hoop uiteraard weer dat het een groot succes wordt.


Ondertussen zit ik niet stil. Mijn hoofd blijft nieuwe en bestaande dingen bedenken om potentiële leden te bereiken. Donderdag 7 juli is alweer de laatste repetitie voor de zomerstop, de kinderen zijn niet meer enorm geconcentreerd want het is bijna vakantie. Dus grijpen we deze repetitie aan om het extra leuk te maken. We organiseren een vriendjesrepetitie bij de Brugmuzikanten!
Elke leerling mag 1 of meer vriendjes/vriendinnetjes/broertjes/zusjes/etc meenemen naar de repetitie. De Brugmuzikanten zullen dan laten horen wat ze al kunnen, de kinderen mogen diverse instrumenten uitproberen, ze mogen met de Brugmuzikanten meedoen met het slagwerk en na afloop zal het fanfareorkest ook nog een mars voor ze spelen. Uiteraard gaan de kinderen niet met lege handen naar huis, ze krijgen een flyer mee en een klein aandenken.


Wie weet, misschien komen er wel weer nieuwe leden van. En zo niet, dan hebben we het in ieder geval weer geprobeerd en zijn er weer meer kinderen op de hoogte van hoe leuk het is bij de fanfare!

Serenade voor een 100-jarige donateur

Foto: witte weekblad

Het is donderdag 16 juni, ik open mijn mail en zie een bericht gestuurd aan de voorzitter. Nieuwsgierig open ik de mail. Of we een serenade kunnen verzorgen voor een donateur die 100 wordt! Natuurlijk doen we dat! Maar..... De serenade moet al dit weekend gehouden worden. De verzender van de mail is al een tijdje aan het proberen mij via de telefoon te bereiken, waarschijnlijk niet via het goede nummer want ik heb geen onbekende telefoontjes gehad. Maar goed, niet te lang bij stilstaan, er is werk aan de winkel.


Nog voordat ’s avonds de repetitie kan beginnen, lees ik de mail voor aan het orkest. Dat wordt nog niet makkelijk. Er worden meerdere opties in de mail gegeven waarop het mogelijk is de serenade te brengen. Op zaterdag..... Dan is de drumband compleet, maar hebben we geen trompetsectie en maar de helft van de bugels. Op maandagochtend...... Tja, dan werkt iedereen of zit op school. Op zondagmiddag...... Dan is bijna het hele orkest beschikbaar, maar hebben we geen drumband en ook geen concerttrom. En zonder concerttrom wordt het echt niks.


Met elkaar zoeken we naar oplossingen. Eén ding staat vast, een 100-jarige donateur móet die serenade krijgen. Iedereen denkt mee, allerlei scenario’s passeren de revue. Uiteindelijk komt er iemand op het geniale idee om een oud-lid van de drumband te vragen. Af en toe is hij in de gelegenheid om te assisteren en hij is góed! Hij kan zonder oefenen op de concerttrom het orkest begeleiden. Dus wordt er een appje naar hem gestuurd. En nu maar afwachten!


Ondertussen beginnen we met de repetitie, er wordt hard gerepeteerd op de muziek voor het St. Jeroensfeest. Tijdens de pauze vraag ik of er al gereageerd is, maar helaas. Nog geen bericht.
Als ik om 22.30 thuis op de bank zit, krijg ik een berichtje. Hij heeft gereageerd! En wil wel helpen, maar weet nog niet zeker of het gaat lukken. Er staan al 3 optredens in z’n agenda dit weekend. Morgenochtend weet hij of het lukt. Oké, dan nu maar naar bed en ondertussen duimen dat het gaat lukken. De hele volgende dag kijk ik steeds op mijn telefoon, heb ik een bericht gemist? Nee, toch niet. ’s Avonds is de spanning niet meer om uit te houden, dus ik stuur een bericht naar degene die contact heeft met het oud-lid. Heb je al iets gehoord? Bijna direct krijgt ik bericht terug, nee, nog niets gehoord! Maar hier heb je het nummer, dan kun je het hem rechtstreeks vragen.


Ik stuur het oud-lid een berichtje en nog geen 10 minuten later krijg ik antwoord. Het gaat lukken! Yes!! Super! Heb je bladmuziek nodig? Een pak vind ik niet zo belangrijk nu, zolang de serenade maar kan doorgaan! Hij heeft geen bladmuziek nodig, wat een topper, zo jammer dat hij is gestopt bij de drumband. Direct stuur ik een bericht naar de leden van het korps dat de serenade doorgaat. Iedereen reageert blij!
Ook breng ik het familielid van de 100-jarige op de hoogte van het heugelijke nieuws, het is toch gelukt om op zo korte termijn wat te regelen. Niet helemaal zoals we normaal een serenade geven, want we kunnen niet komen aanmarcheren zonder drumband, maar we komen wel muziek maken!. Bijna direct krijg ik bericht van haar terug, ze is blij en bedankt me voor het werk. Graag gedaan!


Ondertussen ben ik blij dat het gelukt is en trots op ons kleine korps, dat we met elkaar dit weer voor elkaar hebben gekregen. Want vaak genoeg gebeurt het dat we een optreden helaas niet door kunnen laten gaan omdat er te weinig mensen beschikbaar zijn. Dat is namelijk het grote nadeel van een klein korps, zorgen dat je bij optredens voldoende mensen hebt om verantwoord muziek te maken. En wat ben ik ook blij met de steun van onze oudleden, die toch steeds weer bereid gevonden worden om bij te springen als het nodig is!


De grootte van ons korps baart me echter wel zorgen, er moeten er méér bij! Daarom ben ik weer de barricaden opgegaan en heb ik een nieuw concept om leerlingen te werven bij een basisschool gepromoot. In september gaan we er starten! Maar een paar extra mensen nú, zou wel heel wenselijk zijn, want het duurt toch echt een jaar of twee voordat de leerlingen op straat mee kunnen doen. Ondertussen gaan de leerlingen die we al hebben steeds beter blazen, dus daar gaan er komend jaar ook weer een paar van mee de straat op.

Met de tijd mee... Nieuwe concertkleding.

Al een poosje werd er in bestuursvergaderingen gesproken over nieuwe kleding voor het fanfareorkest, opties werden aangedragen en voorgelegd aan de leden. We kwamen niet tot overeenstemming. Te zwart, te rood, te casual, te..... noem maar op. Op de ledenvergadering van mei 2015 besloten we om een commissie samen te stellen die op zoek zou gaan naar het juiste tenue. In augustus hadden ook zij nog niets geschikts gevonden. Het blijkt heel moeilijk om iets te vinden wat past bij het orkest in zijn geheel en bij de leden in het bijzonder.


Tot we in september 2015 een enorm leuk optreden hadden! De fanfare was onderdeel van het slotstuk in de modeshow van Ronald Kolk. Het optreden zelf duurde slechts een halve mars, maar wat was het leuk! De meeste leden, allemaal Noordwijkers, waren nog nooit in Grand Hotel Huis ter Duin geweest, ik ook niet, en keken hun ogen uit. Ook hadden we nog nooit een modeshow bijgewoond, laat staan er aan meegedaan. Het kijkje achter de schermen op zo’n modeshow was geweldig, gevolgd door een optreden over de catwalk. Alsof we op wolken liepen, dat gevoel had ik toen de hele zaal met onze mars meeklapte. Het optreden zelf deden we belangeloos, maar we kregen er enorm veel voor terug.


Als eerste werd de hele vereniging getrakteerd door Huis ter Duin op een etentje. Het werd een heel gezellige avond, het eten was heerlijk en de sfeer super. Op die avond kwam een van de leden van de kledingcommissie naar me toe met de vraag of we niet Ronald Kolk konden vragen een nieuw concertpak te ontwerpen. Wat een geweldig idee! Zo gezegd, zo gedaan. De contacten werden gelegd en op de ledenvergadering van november was de presentatie van een enorm leuk ontwerp. Iedereen die aanwezig was ging akkoord met het ontwerp. In december werd er gepast voor de juiste maten.


De planning was dat we ons nieuwe pak zouden showen op onze jaaruitvoering in maart. Helaas, de wankele economie gooide roet in het eten! Gelukkig kon er een doorstart gemaakt worden en werd de kleding toch nog gemaakt. Vorige week werden de overhemden geleverd, maar in zijn enthousiasme was de maker van de overhemden vergeten dat ons logo er nog op geborduurd moest worden! Dus de overhemden werden weer opgehaald en voorzien van logo. En afgelopen donderdag was daar dan toch de life-presentatie van ons nieuwe concertpak aan de orkestleden. Nu nog de kleintjes uit het orkest voorzien van eenzelfde overhemd, zodat we in september ons nieuwe pak kunnen tonen aan het publiek tijdens het St. Jeroensfeest.


Omdat het een verrassing moet blijven tot september, laat ik nu dus nog niets er van zien. Sorry, je nieuwsgierigheid zal nog iets meer geduld moeten hebben!

Zomaar een repetitieavond

Het is donderdag, sinds jaar en dag de vaste repetitieavond van Fanfarekorps Excelsior, en ook mijn vaste avond dat ik niet werk. Alles zet ik opzij voor deze avond. Ik zorg dat het eten op tijd op tafel staat, want om 18.30 is het tijd om te gaan rijden richting De Muze. Het is iedere keer best wel een georganiseer, want ik ben niet alleen! Jongste dochter gaat mee, zij speelt trompet in het leerlingorkest en het fanfareorkest. Tas mee, instrument mee, oké. Oudste dochter gaat mee, zij speelt sinds kort trombone in het leerlingorkest. Tas mee, instrument mee, oké. Manlief gaat mee, hij is de tamboer-maître op straat en heeft dus niets te doen, maar regelt de koffie in de pauze, dus tas mee, oké. En dan ik nog, tas mee, tenorsax mee, oké. Alles wordt ingeladen in mijn Ford Ka. Het is passen en meten, want de instrumentkoffers zijn groot en de kofferbak van mijn auto is dat dus niet! Maar met inpassen alsof het een Tetrisspel betreft, lukt het toch. Ondertussen gaat onze zoon op de fiets naar Noordwijk Zee. Hij is de drummer van het leerlingorkest, slaat de grote trom bij de marsen en melodisch slagwerk bij het fanfareorkest. Tas mee, stokken mee, oké.


Onderweg naar de Muze komen we onze zoon, stug doortrappend, tegen. En tegen de tijd dat wij bij de Muze uit de auto stappen, komt hij al aanfietsen. De hele auto wordt uitgeladen en ieder sleept zijn eigen spullen naar de Muze. In de kelderzaal is de repetitie, om 19 uur wordt daar gestart met de leerlingen. De fanatiekelingen zijn er al en samen zetten we de stoelen klaar, ook alvast voor het fanfareorkest, dat scheelt straks weer. De instrumenten worden in elkaar gezet, muziek en standaard komen uit de tas. Om precies 19 uur begint de dirigent.
We beginnen met een toonladder, langzaam, snel, in vieren, in achten, etc. Daarna spelen we het eerste stuk wat we oefenen. Niet goed? Stoppen, opnieuw. Een partij heeft moeite met een stukje, dan wordt dat extra geoefend, de rest luistert. Zo gaat het tot 19.45 uur door. Ouders zitten langs de kant en luisteren naar de vorderingen van hun kind. Een lach op hun gezicht, zichtbaar trots. Er komen al mensen binnen van het fanfareorkest, zij pakken in stilte hun instrument uit en wachten langs de kant tot zij kunnen gaan zitten. Om 19.50 uur klinken de laatste noten van het leerlingorkest en krijgen ze nog aanwijzingen van de dirigent van wat ze komende week goed moeten oefenen.


Dan is het de beurt aan het fanfareorkest! Een enkele leerling blijft nog zitten. Ze oefenen mee met de straatmarsen, want ze lopen al mee op straat. Om 20 uur zijn de meesten aanwezig en beginnen we standaard met 2 of 3 marsen. Daarna gaan we hard aan het werk met het oefenen van de muziek voor het eerstvolgende concert. Om 21.00 uur is het tijd voor een bakkie koffie. Daar ben ik wel aan toe! Na 2 uur blazen vind ik dat ik dat ook best verdiend heb. Met m’n koffie in de hand loop ik even naar buiten voor een sigaretje (bloos). Daarna ga ik naar binnen. De kleine foyer van de Muze is gevuld met de leden van het orkest, in groepjes zitten ze bij elkaar. Opvallend is dat het elke keer dezelfde groepjes zijn. Ik loop wat rond en maak hier en daar een praatje. Dan vindt de dirigent dat het koffieleuten weer lang genoeg heeft geduurd en klapt in z’n handen. De kopjes worden opgeruimd en iedereen gaat weer naar beneden voor de tweede helft.


Nu oefenen we ook stukken voor een concert wat verder in het jaar plaatsvindt. Sommige stukken gaan vrij snel goed, andere stukken moet echt hard op gestudeerd worden. Het is gezellig en de sfeer is goed. Soms is het iets te gezellig en moeten de leden even tot de orde geroepen worden, maar de sfeer is gemoedelijk. Rond de klok van 22.00 uur is de repetitie afgelopen. Iedereen ruimt zijn instrument weer op en een aantal helpt met het opruimen van het slagwerk. Vaak komt de dirigent nog even naar me toe om wat te bespreken. Voor ik het weet is het al weer 22.30 uur en de hoogste tijd om naar huis te gaan.


Onderweg zit er altijd wel een melodietje in mijn hoofd. Meestal één die ik heel leuk, maar wel lastig vind. Thuis wordt er nog even nagepraat over de repetitie, de instrumenten en tassen staan midden in de kamer. Dat ruim ik morgen wel op! Nu is het tijd om te gaan slapen want om 6 uur gaat de wekker weer, maar ik kijk nu al weer uit naar de volgende donderdag!